Renowacja obiektów historycznych wymaga materiałów, które pozwalają zachować charakter istniejącej architektury, a jednocześnie spełniają współczesne wymagania techniczne. Klinkier dobrze odnajduje się w tej roli, zarówno podczas odtwarzania ceglanych elewacji, jak i przy projektowaniu nowych części budynków w zabytkowym otoczeniu.
W takich realizacjach podstawą jest odpowiednie dopasowanie nowego materiału do istniejącej substancji. Znaczenie ma nie tylko kolor cegły, ale także jej format, faktura lica, sposób wiązania i kolor spoiny. Nowa elewacja nie powinna konkurować z historycznym murem, lecz tworzyć z nim czytelną i spójną kompozycję. Jednocześnie klinkier zapewnia wysoką trwałość, odporność na warunki atmosferyczne oraz niewielkie wymagania związane z późniejszą konserwacją.

Dobrym przykładem takiego podejścia jest Budynek Ozonowania Pośredniego i Filtrów Węglowych MPWiK w Warszawie, zrealizowany na terenie historycznego kompleksu Stacji Filtrów. Sąsiaduje on z zabudową powstającą od końca XIX wieku, objętą ochroną konserwatorską. Jednym z podstawowych założeń projektowych było więc takie ukształtowanie nowego obiektu przemysłowego, aby jego architektura nawiązywała do charakterystycznej zabudowy wodociągów według pierwotnego projektu W.H. Lindleya.

Na elewacjach zastosowano czerwoną, gładką cegłę klinkierową Melbourne marki Röben, której kolor i charakter pozwoliły wpisać współczesny budynek w historyczne otoczenie. Klinkier zestawiono z piaskowcem wykorzystanym w detalach fasady oraz blachą miedzianą na dachach. Dzięki temu duży, nowoczesny technologicznie kompleks nie tworzy wizualnego dysonansu ze starszą zabudową.

Przykład warszawskiego MPWiK pokazuje, że ceramika w obiektach zabytkowych nie musi oznaczać wyłącznie wiernego odtwarzania przeszłości. Odpowiednio dobrany klinkier może stać się materiałem łączącym różne epoki – z poszanowaniem historii, ale bez rezygnacji ze współczesnej funkcji i architektury.